Positieve discriminatie

Positieve discriminatie heeft het denken in identiteitsgroepen als basis.  Identiteitsgroepen delen mensen in op basis van kenmerken als ras en geslacht.  Omdat je zelden maar tot 1 groep behoort kwam het feminisme met het idee van intersecionaliteit, je behoort tot een dwarsdoorsnede van een aantal groepen, bv de zwarte mannen.

De basis van het denken in identiteitsgroepen is het idee dat je groepsidentiteit belangrijker is dan je eigen individuele indentiteit.  Je bent dus in de eerste plaats een zwarte vrouw, en pas daarna jezelf.

Positieve discriminatie is het idee dat die arbitraire intersectionele groeperingen, die je dan weer niet door mag trekken tot de groep maar 1 persoon groot is (jezelf) gelijkmatig vertegenwoordigd moeten zijn, meestal in goede posities en belangrijke studierichtingen.

Dat leidt er dus toe dat als een bepaalde functie al gedomineerd wordt door mensen die er zoals jij uitzien, je dus minder kans moet maken op die functie omdat iemand anders er verschillend uitziet.  

Het basisidee hier is niet meer het concept van gelijke kansen (wat op zich goed is), maar het afdwingen van gelijke uitkomsten. 

Het effect is tweeledig, niet alleen wordt niet noodzakelijk de beste persoon gekozen, zelfs als dat wel zo is leidt het bestaan van positieve discriminatie tot de verdenking dat die persoon zijn functie te danken heeft aan minderheidsbingo in plaats van eigen kwaliteiten.

Bijkomend zit je met de ellende dat iemand die gelijkheid van uitkomst moet gaan afdwingen.  Wie gaat dat op een neutrale manier doen? Een overheidsdienst?  

Zelfs als je een probleem zou zien met de verdeling van goede functies (en daar zijn we het niet mee eens), dan is de remedie erger dan het probleem was. 

Share:  Add to Facebook Tweet This Add to Delicious Submit to Digg Stumble This

Recente blogs