Blog

Feminisme en MGTOW, a love story?

Recent werd ik voor de 2de keer geinterviewed door Knack over de mannenbeweging.  Deze keer was als onderdeel van een artikel over de MGTOW beweging.

Even kort voor wie niet bekend is met MGTOW, dit staat voor Men Going Their Own Way. Het is een organische beweging bij mannen die kiezen om hun eigen weg te gaan, deels naast de samenleving, maar vooral ver weg van vrouwen.

Toch even mijn complimenten geven aan de dame die het artikel schreef, ze heeft mijn stelling vrij accuraat samengevat en geen statements uit context getrokken om de verdere toon van het artikel te onderstrepen.

Gelukkig, want die toon is uitermate negatief over het MGTOW fenomeen, en dit soort aanvallen vanuit feministische hoek is net wat MGTOW de laatste jaren doet exploderen in populariteit.

En daar wil ik het in deze blogpost even over hebben.  Ik blijf bij mijn persoonlijk standpunt dat MGTOW niet de oplossing voor het probleem is, maar gezien de overwinningen die de feministen recent hebben geboekt snap ik dan weer erg goed dat het wel een oplossing is voor individuele mannen die ik vandaag ook geen goede oplossingen meer kan aanreiken.

Op grote schaal lost MGTOW niet op dat de komende generaties jongens nog minder gewenst zullen zijn dan de huidige, dat een hele generatie kinderen opgroeit in gebroken gezinnen en zonder vaders. Het lost niet op dat gezonde, levendige jongens door de maatschappij gedrogeerd worden om zich essentieel meer als gemiddelde meisjes te gaan gedragen (stilzitten, niet afgeleid zijn).

Maar wat moet een jonge man vandaag met de maatschappij doen?  Als hij kiest om te trouwen en vader te worden, dan heeft hij geen rechten en het risico om tegen zijn eigen wil in zijn gezin en toegang tot zijn kinderen te verliezen om nog maar te zwijgen van het financieel risico.  Daartegenover staat puur juridisch geen enkel voordeel meer.  Dit is geen academische vraag voor mij, ik heb 4 zonen waarvan de oudste over 6 jaar 18 wordt en ze komen in een maatschappij terecht die geen plaats voor hen heeft.

De ironie van dit alles is dat femisme zowel de bestaansreden van MGTOW is als de stuwende kracht achter de sterke groei van dit idee.  Hoe sterker feminisme ingaat tegen MGTOW, hoe meer mannen zich daartoe zullen keren... en hoe meer vrouwen erbij zullen verliezen.

Dat laatste is een paradoxaal iets aan femisme en veel vrouwen realiseren zich nog niet de kost van die beweging, al moet ik zeggen dat ook daar de laatste jaren een ommekeer te zien is en veel voormalige feministen zetten zich steeds sterker af tegen de beweging die neerkijkt op moederschap en die van het recht om uit te gaan werken een plicht heeft gemaakt.

Het merendeel van de meisjes willen ooit trouwen en kinderen, maar als het huwelijk een steeds groter risico inhoudt voor mannen die daar als groep ook minder belang aan hechten, dan zie je een sterke afname van huwelijken. 

Vandaag krijgt een kind niet meer automatisch de naam van de vader, terwijl ongehuwde vaders in overleg met de moeder even gemakkelijk hun kind op hun naam krijgen.  De cultuur bij mannen evolueert dan ook steeds meer naar niet trouwen, casual hookups, samenwonen en kinderen krijgen of MGTOW. En de grootste reden is het feminisme zelf dat artikel na artikel laat schrijven dat huilt over het niet vinden van goede mannen.

Dat feminisme zou eigenlijk, als het intern een beetje consequent was, MGTOW moeten vieren. Want wat kan de feministiche vrouw ertegen hebben dat mannen wegwandelen van het idee van relaties met hen?  Zij hebben die mannen toch niet nodig werd ons al decennia verteld, waarom dan die boosheid als de reactie neerkomt op een korte 'Ok dan'?

Voor de toekomst van onze kinderen zie ik beide bewegingen liefst zo snel mogelijk verdwijnen en gaan we terug naar een maatschappij die het gezin als hoeksteen heeft, waar huwelijken een waarde hebben en ouders zelf hun kindreren opvoeden.  Gezinnen zouden moeten functioneren in eenheid waarin verschillen tussen partners als kracht gezien worden en niet worden afgekeurd. Wat niet wil zeggen dat elk gezin een volledig identiek model moet volgen, maar een kern van samenwerken aan een groter geheel is onontbeerlijk.

Dat veronderstelt een aantal wetswijzigingen waaronder het terugdraaien van de recente naamgevingswetten, het terug invoeren van de schuldvraag bij echtscheidingen en het gegarandeerd recht voor mannen op gedeeld hoederecht van hun kinderen.  Allemaal zaken waar mannen en vrouwen bij winnen, en waar kinderen terug kans op een gezonde jeugd krijgen.  De vraag is of de maatschappij verder de oorlog tussen geslachten wil voeren of we samen aan iets willen bouwen. Ik hoop dat we het tweede kiezen.

<< Go back to the previous page

Share:  Add to Facebook Tweet This Add to Delicious Submit to Digg Stumble This

Recente blogs